Lief mens,
Ik weet dat het soms leeg voelt — alsof het leven je ontglipt. Dansend voor je, maar net buiten bereik. Ik weet hoeveel pijn het doet om daar te zijn, in de kloof tussen wie je bent en wie je zou willen zijn. Hoe moeilijk het soms is om een stap te zetten, zonder te weten wat er komt. Dat het leven je soms verlamt.
Ik weet dat je soms met ingehouden adem probeert alles onder controle te houden. Dat je vergeet jezelf in de stilte te ontmoeten — om daar te voelen, te ademen, tot rust te komen. Dat je die stille plek mijdt uit angst de controle te verliezen. Terwijl er juist daar een diepe veiligheid in je schuilt.
Ik weet dat er delen van jezelf zijn die je liever niet ziet. Delen die je vreugde wegnemen en waar je mee worstelt. Die je af en toe bezoekt, in de stille hoop dat ze vanzelf verdwenen zijn.
En toch — ik weet ook dit.
Ik weet dat je de zon op je huid hebt gevoeld. Dat je het leven vol vertrouwen hebt ingeademd. Dat je puur geluk hebt ervaren, vibraties door al je cellen, op die plekken van gelukzaligheid waar je weet:
dit is wie ik in essentie ben.
Maar dan komen weer de schaduwen die aan je voeten trekken en je mee naar beneden nemen — naar het donkere landschap van angst en twijfel, waar het voelt alsof je de dans tussen deze twee werelden nooit zult ontgroeien.
Ik weet dat je kunt zien hoeveel je al bent gegroeid. Dat je soms voelt dat je vleugels hebt. Dat je gelooft dat het leven vóór je werkt, niet tegen je — dat je kunt stijgen, dat je vrij bent.
En ik weet dat je tussen deze twee werelden beweegt.
Tussen donker en licht.
Tussen vertrouwen en twijfel.
Tussen liefde en angst.
Tussen expansie en weerstand.
Tussen zonovergoten ochtenden en donkere bossen.
Je bent mens, lief mens.
Je mag op beide plekken zijn. Je faalt niet omdat je soms verdwaalt — je doet het goed. Er is niets mis met je.
Wees mild als de twijfel komt. Als de angst verstikt, de weerstand toeneemt en het donker en koud wordt. Als eenzaamheid je verblindt. Veroordeel jezelf dan niet — wees lief voor jezelf. Geef liefdevolle aandacht aan die donkere plekken. Adem er liefde en licht naartoe.
Het donker geeft je de kans om te gaan naar de plekken waar je niet naartoe durft. Precies daar waar we onszelf liefde ontzeggen, hebben we die het hardst nodig. Verdriet, pijn en angst laat je niet los door ze te vermijden — je transformeert ze door ze toe te laten en te doorvoelen.
Wees lief voor jezelf als ze komen.
Ze verdienen méér liefde. Niet minder.
Het donker dient je. Het leert je om jezelf de liefde terug te geven die je ergens onderweg bent verloren.
Met veel compassie, liefde en licht,
Bea