Je kunt het niet doen, maar je kunt het wel toestaan.
De natuur verzet zich niet. Ze laat gewoon los
Het is herfst. Terwijl ik door het bos loop, neem ik de veranderingen om me heen waar. Wat eerst nog 50 tinten groen was, kleurt langzaam naar donkerbruin, roest, oranje en geel. Duizenden blaadjes dwarrelen van de takken naar beneden. Zonder aarzeling. Zonder moeite, laten ze los.
Het raakt me elke keer weer. Want loslaten — écht loslaten — is voor ons mensen vaak allesbehalve vanzelfsprekend gemakkelijk.
Herken jij dit?
Er is iets in je leven dat niet meer werkt. Een patroon, een gewoonte, een situatie of misschien een relatie. Je wílt er vanaf. Je weet dat het tijd is om verder te gaan. En toch… lukt het niet.
Hoe kan dat? En belangrijker nog: wat heb je nodig om wél los te kunnen laten?
Eerst: wat is vasthouden?
Om loslaten te begrijpen, kijken we eerst naar het tegenovergestelde.
Vasthouden is meestal geen bewuste keuze. Het komt vanuit je zenuwstelsel. Wanneer je een stressvolle ervaring hebt en daarna niet terugkeert naar je natuurlijke staat van rust en flow, dan houdt je lichaam de energie van die reactie vast. Het systeem blijft als het ware ‘aan’.
En dan is er de mind — ons denkende hoofd. Die is gericht op de buitenwereld: alert, waakzaam, analyserend. De mind helpt ons focussen, begrijpen en onthouden. Maar het houdt niet van verandering. Het is, van nature, een meester in vasthouden.
Bovendien: denken gebeurt grotendeels onbewust. We denken dat we nadenken, maar vaak reageert ons systeem al voordat we er erg in hebben.
Loslaten begint niet in je hoofd
En daar zit precies de kern: loslaten ontstaat niet vanuit denken.
Je zenuwstelsel kan simpelweg niet loslaten zolang je alert en naar buiten gericht bent. Loslaten is alleen mogelijk vanuit ontspanning — en die ontspanning is uitsluitend te vinden via je lichaam.
Het zenuwstelsel heeft veiligheid, verzachting en ontspanning nodig om los te kunnen laten
Het woord zegt het eigenlijk al: los-laten. Niet los-doen. Niet los-denken.
Blokkades die het loslaten in de weg staan, zitten in het gevoelslichaam. Vanuit die blokkades ontstaat een overlevingsmodus die ons constant in beweging houdt — weg van het voelen. Het lichaam wordt zo onbewust een onveilige plek. Ontspannen wordt moeilijker. We raken los van ons gevoel, en daarmee van onszelf.
De weg terug: via je lichaam
Wat helpt, is voelen. Contact maken met je binneninwereld en hier bewust bij aanwezig zijn — niet vanuit je hoofd, maar vanuit je lichaam.
Vanuit die aanwezigheid kun je ontspannen en helder waarnemen. En in die staat begint het proces van loslaten, met één woord: toelaten.
Toelaten wat er is. Voelen wat er leeft. Zodat je zenuwstelsel tot rust kan komen, er meer ruimte ontstaat in je lijf — en in je leven. Loslaten kun je niet afdwingen. Maar je kunt de voorwaarden scheppen waaronder het vanzelf kan gebeuren.
Net zoals de boom zijn bladeren niet gooit, maar ze laat vallen.
Je hoeft het niet te weten. Vertrouw je lichaam, het kent de weg. Dit is de natuur. Jouw natuur.
Loslaten kun je niet doen - het gaat over iets laten
Liefdevolle groet,
Bea