Stel je voor dat elk gevoel en elke emotie zijn eigen busroute heeft. Elke route volgt een weg naar rust, naar regulatie. Frustratie rijdt op een andere frequentie dan verdriet of pijn — elk gevoel heeft zijn eigen lijn.
Een trigger gaat meestal gepaard met gevoelens, emoties en gedachten uit eerdere ervaringen. Als die destijds niet zijn gereguleerd — niet verwerkt, niet doorvoeld — dan blijven ze als het ware op het perron achter. Wachtend, samen met de conclusies die we er onbewust uit hebben getrokken. Klaar om in te stappen, met steeds meer bagage, zodra er een bus langskomt op diezelfde frequentie.
"YOU ARE NEVER UPSET FOR THE REASON YOU THINK YOU ARE"
HET GEKWETSTE DEEL
Zo werkt energie. Je kunt energie niet vernietigen. Het wacht geduldig op de plek waar het systeem het heeft geparkeerd, tot zich een mogelijkheid aandient dat het ruimte krijgt en mee mag bewegen. Dit betekent dat wanneer we getriggerd worden, vaak het gekwetste deel in ons naar voren komt. Het kind.
Dit innerlijk deel (kind) reageert primair, vanuit pijn, boosheid of verdriet. Het verlangt naar iets heel eenvoudigs: gehoord worden, gezien worden, vastgehouden worden, geholpen worden.
Wordt het ontmoet in de pijn, de emotie en het verlangen dat daarbij hoort, dan leert het voelen en uiten. En daarmee leert het ook reguleren en kan het contact maken met wat er onder de pijn zit: stroming, zachtheid en vitaliteit.
Jammer genoeg is dit er bij veel mensen onvoldoende geweest, simpelweg door onvermogen en gebrek aan bewustzijn van opvoeders. Een kind is namelijk nog niet in staat zichzelf te reguleren: dat vermogen heeft het systeem nog niet ontwikkeld.
Wat als een trigger niet gaat over de stekels, maar over de kwetsbaarheid die daaronder schuilt?
CONCLUSIES
In ons leven komen verschillende mensen en daarmee diverse ervaringen op ons pad. Ze vormen mee hoe we onszelf, anderen en de wereld ervaren.
Vanuit momenten waarop we ons welkom voelden — of juist niet.
Ervaringen van liefde en afwijzing.
Gevoelens als schaamte, schuld, teleurstelling en verlangen.
In onze vroege kinderjaren hebben we hier onbewust al vele conclusies uit getrokken. Over onszelf. Over hoe mensen zijn en wat we van hen kunnen verwachten.
We zijn bedraad om te scannen op wat er mis is, vanuit ons beschermingsmechanisme.
Het brein zoekt bevestiging van de angst die er al is.
Ons zenuwstelsel staat paraat om stress te parkeren nog voordat die zich volledig in onze beleving aandient.
Dit speelt een grote rol bij triggers.
Zijn we ooit trigger vrijl? Ik vermoed van niet — en dat hoeft ook niet. Ze horen bij de menselijke ervaring.
Elke keer dat je getriggerd wordt, is een nieuwe mogelijkheid om het innerlijke deel te geven wat het destijds heeft gemist.
REGULATIE
Wat ik zelf ervaar — en wat ik ook bij cliënten terugzie — is dat triggers steeds minder scherp kunnen worden, als er lading van wordt afgenomen. Want onder de pijn zit stroming en vitaliteit. Jouw levensenergie.
Dit vraagt dat je het deel wat getriggerd wordt niet op het perron laat staan, maar dat je het ontmoet.
Daarnaast kun je bewust zijn trainen: aanwezig blijven bij wat er is, zonder oordeel, zonder identificatie. Zo ontmantel je de trigger en de kwetsbaarheid die daar onder zit. Dit klinkt misschien eenvoudig maar het is een oefening die je een levenlang bezighoudt.
Het heeft nodig dat je aanwezig blijft bij wat er is. Totdat er ruimte komt en jij vanuit een andere plek kunt reageren.
Zelfregulatie is voor veel mensen een uitdaging. We hebben het onvoldoende meegekregen, en door de jaren heen is daardoor de spanning in ons lichaam opgelopen — wat de drempel om ernaartoe te gaan alleen maar groter maakt.
Het goede nieuws is: Je kunt jezelf (leren) reguleren. De route hiervoor is alsvolgt:
Trigger ➡️ Pijn/ geraaktheid ➡️ Toelaten ➡️ Doorleven ➡️ Stroming ➡️ Verzachting
Liefdevolle groet,
Bea