Een golf van moeheid
Een enorm gevoel van moeheid viel als een deken over me heen. Ik voelde het al aankomen — voorzichtige emoties die vanuit de diepte een weg naar boven zochten.
Ik stopte waar ik mee bezig was. Werd stil, keerde mijn aandacht naar binnen en begon te voelen. Ik maakte contact met de beweging van mijn adem, de sensaties in mijn lichaam en mijn gevoelswereld. Een paar tranen rolden over mijn wangen en de vraag kwam op: “Waar gaat dit over?”
De mind wil begrijpen
De mind wil graag begrijpen. Soms is dat fijn — maar een andere keer houdt het je juist weg bij wat er werkelijk in de diepte speelt. De verklaring wordt dan een reden om niet verder en dieper te hoeven voelen. Ik voel dat ik beweging nodig heb en besluit te gaan wandelen.
Het bos in
De natuur is voor mij een fijne hulpbron om dieper contact met mezelf te ervaren. Ik stap naar buiten en wandel het bos in — mijn achtertuin. 🙂 In het bos voelt de energie in mijn lijf al snel anders: het wordt ruimer, ik voel me meer geaard. Ik loop en laat de energie van de natuur doen wat ze doet.
De boom
Tot een boom mijn aandacht trekt. Ik vraag innerlijk om toestemming om dichterbij te komen. Mijn lichaam reageert met een ja, en ik ga met mijn rug tegen de boom staan. Zo blijf ik een paar minuten staan — hoofd, rug, handen en billen tegen de stam. Voeten op de grond, knieën ontgrendeld zodat de energie kan stromen.
Ik adem en laat mijn energie circuleren met de energie van de boom. Ik sta steeds steviger en ben meer geaard. De boom voelt fijn, mijn systeem verzacht en ontspant. Er komt ruimte om dieper te voelen. Het woord dat binnenkomt is ‘lost’ — verloren. Mijn mind wil weer gaan zoeken naar het waarom, maar ik blijf bij het voelen.
Omdraaien
Dan is er een fluistering die zegt dat ik me mag omdraaien. Ik breng mijn voorhoofd tegen de stam, gevolgd door mijn borst en mijn bekken. Mijn handen leg ik op het hout. Tranen rollen over mijn wangen. Door het gevoel toe te laten, kunnen ze vrij stromen. Ik adem door — mijn systeem kent dit en weet: dit is belangrijk.
Dan ervaar ik een warme energie die zich om de achterkant van mijn lichaam legt. Als een zachte, warme deken die beschermt. Het voelt als gekoesterd worden. Naast het gevoel van ‘lost’ is er nu ook een gevoel van ‘belonging’ — van thuishoren. Zo blijf ik nog even staan, tussen de boom en de energetische deken. Toelaten en loslaten.
Terug naar huis
Met een andere gevoelsbeleving loop ik terug naar huis. Het gevoel van lost zijn is nog niet weg, maar ik voel me zachter en rustiger. Ik hoef alleen maar te blijven voelen in dit proces.
Verloren zijn als teken van groei
Je verloren voelen, dwalend zijn… het kan betekenen dat er een verschuiving gaande is. De plek waar je was, past niet meer — maar op de nieuwe plek sta je nog niet stevig. Wat vanuit de mind komt, houdt je op de oude plek, want de mind houdt niet van verandering. Maar verandering is het voortdurende proces van het leven, van de natuur. En jij bent een deel van die natuur.
Voelen
Contact maken met wat er in je leeft en wat er door je heen wil bewegen. Je hieraan overgeven en je steeds weer afstemmen, maakt dat het kan stromen en blijft stromen. Leven zoals bedoeld: in lijn met de natuur en met wie jij bent.
Met liefde,
Bea